به وبلاگهای خارجی سر نزدم که با اطمینان و البته تاسف بگویم این مسئله فقط برای وبلاگهای ما ایرانی هاست اما این را با اطمینان و البته تاسف می توانم بگویم که وقتی چیز جدیدی وارد زندگیمان می شود قبل از اینکه نحوه ی صحیح استفاده اش را یاد بگیریم ازش استفاده می کنیم و این رفتارمان درست مثل رفتار کودکی ست که برای اولین بار اسباب بازی جدیدی به دستش می دهند و او آنقدر با آن اسباب بازی ور می رود که آخر یا بازی کردن با آن را یاد می گیرد یا اسباب بازی را خراب می کند!
این،حکایت ما جهان سومی های باهوش است و پدیده های جدیدی که وارد کشور و فرهنگمان می شود و گاها نه تنها زندگی را آسانتر نمی کند بلکه معضل جدیدی هم بر معضلهای اجتماعی نخ نما شدیمان اضافه می کند. ماهواره،کامپیوتر،وبلاگ،چت،...
وبلاگ قرار بود جایی باشد که یک فرد با یک هدف و موضوع مشخص عقاید یا اطلاعاتش را دراختیار دیگران قرار دهد.اما واقعا جایی که ما درآن دست و پا می زنیم وبلاگ است؟!
به چند وبلاگ فناوری کامپیوتر که یک دانشجوی کامپیوتر هم به راه انداخته سر زدیم؟ـخیلی.در چندتایشان چیزی جز دانلود عکس و موزیک و اسکرین سیور و کد موبایل دیده ایم؟
چند وبلاگ تاریخی دیدیم که چیزی بیش از چند سخن از کوروش و داریوش و اهورامزدا و تاریخچه ی چند مراسم می گوید؟
وبلاگهای زنان همگار باز شده اند که فقط خبر زندانی شدن و تلاش برای آزاد کردن و آزاد شدن فعالان جنبش را به ما بدهند.
تابه حال چند وبلاگ پزشکی تخصصی یا حداقل ابتدایی و کاربردی پیدا کرده ایم؟
اوه...وبلاگهای تحلیل سیاسی که...گاهی مطالب و نگاه به موضوعات سیاسی آنقدر به هم نزدیک است که فکر می کنم در روز یک وبلاگ را 6بار خوانده ام.کاش حداقل چیزی بیش از صحبتهای روزمره درباره ی مثلا"انرژی هسته ای" و "مبارزه با بدحجابی" و "ماجراهای لاریجانی و سولانا" و...نوشته می شد!
به نظرم این بین وضع وبلاگهای شعر و داستان و وبلاگهای روزمره(شاید چون توقعی ازشان نمی رود)بهتر است.
همه ی این قضایا یک طرف، کامنت گذاشتن ایرانی های منتقد و تیزبین و باهوش که معلوم نیست هوش و نگاه عمیق و انتقادهایشان زمان کامنت گذاشتن کجاست یک طرف دیگر.
پیشنهاد اول: به خودمان نگیریم و به راهمان که نمی دانیم دوستش داریم یا نه ادامه بدهیم.
پیشنهاد دوم:به خودمان بگیریم و کمی ناراحت شویم و برویم تمام آرشیوهای نوشتیمان را بعنوان یک خواننده بخوانیم و بعد کمی فکر کنیم و به کل وبلاگ نمره بدهیم.
